'Ik ken mijn honden als mijn eigen broekzakken’

Zes border collies en een chihuahua; het zijn de ‘sporters’ van Peter en Anne-Christien. En daarnaast het vrolijke ontvangstcommité van het DARF verkooppunt van Noord-Nederland. Reken maar dat je dan ontvangen wordt door zeven fanatiekelingen..

Fanatiekelingen… bij border collies kun je jezelf dat natuurlijk goed voorstellen, maar bij een chihuahua? Nee. Toch is die van Peter en Anne Christien uit ander hout gesneden. ‘Een chihuahua staat bekend als een handtasje of schoothondje, maar dat is die van ons echt niet. Onze chihuahua, Flash, doet maar wat graag mee met het grote hondenwerk. Regelmatig volg ik met hem speur workshops. Als ik dan het terrein op kom, hoor je mensen meteen van ‘och wat een schatje’. Maar eenmaal aan het werk: ‘Zo, wat een stoere jongen’,’ vertelt Anne-Christien enthousiast.

Hersenkrakers

De hondensport is voor Peter en Anne Christien een grote hobby. ‘Onze border collies zijn daar ontzettend goed in. Vooral in de behendigheidssport agility. Ze zijn zo enorm leergierig, daar zit geen rem op! En dat geldt ook voor hun energie; al fietsen we een uur met ze, het tempo zit er nog in. Daarom trainen we veel met denkspelletjes of doen we oefeningen waar ze zich voor moeten concentreren, zoals behendigheid en schapendrijven. Die inspanning is totaal anders. Dan zie je dat ze al na 10 minuten moe beginnen te worden. Ik beloon ze met runderlong of een ander snackje van DARF.’

Typetjes

Stuk voor stuk zijn het echte typetjes, met hun eigenaardigheden. ‘Rosa is onze jongste border collie en controleert altijd, bijna obsessief, de rest van de groep. Op een afstandje houdt ze de groep in de gaten en als ik de honden roep, gaat zij altijd pas als laatste naar binnen. En ook de 10-jarige Jim is een bijzondere. Jim en ik zijn gewoon twee gelijken. Dat klinkt misschien gek, maar hij spiegelt mij perfect. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het?’ Dan zou ik zo kunnen zeggen ‘kijk maar naar Jim.’

Kleine dondersteen

Ook chihuahua Flash kan er wat van. ‘Ik vind het soms lastig om consequent te zijn. Vooral als ze op grappig wijze ergens tegenin gaan. Zo zat ik laatst achter de computer en was Flash aan het drammen. Hij wilde op schoot, maar ik had gezegd dat hij dat niet mocht. Uiteindelijk had hij het opgegeven, dacht ik. Plots voel ik toch mini-lijfje achter me. Via een andere stoel was hij achter me gekropen. Wat een gestuntel. Maar hij had het toch maar mooi weer voor elkaar, die kleine dondersteen.’

Als mijn broekzak

‘Onze honden zijn echt alles voor ons. We zijn veel met ze bezig en herkennen ondertussen iedere blik. Zo zien we direct als er iets mis is. Observeren is belangrijk. Daar leer je veel van hem, helemaal als je een roedel hebt. Wat dat betreft ken ik mijn honden als mijn eigen broekzakken.’

Benieuwd naar nog meer hondenverhalen? Lees de avonturen van reddingshond Lloyd of over de zestien teckels van Lotte.